Στα 21 του χρόνια, ο Αμπντουλκαρίμ κουβαλά εμπειρίες… μιας ολόκληρης ζωής. Η ιστορία του δεν ξεκινά με όνειρα και επιλογές, αλλά με φόβο, πόλεμο και την ανάγκη για επιβίωση. Το “σήμερα” τον βρίσκει στο Ηράκλειο, με άδεια παραμονής, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και μια δουλειά, με την πολύτιμη συνδρομή του προγράμματος HELIOS+.
Γεννημένος στη Συρία, είδε τη χώρα του να καταρρέει από τον πόλεμο. «Μόνο πυροβολισμοί. Δεν υπήρχε μέλλον». Η καθημερινότητα έγινε επικίνδυνη, η ζωή ήταν φθηνή. Οι γονείς του αναγκάστηκαν να φύγουν ως πρόσφυγες σε άλλη περιοχή, ενώ ο ίδιος, μόλις στα 19 του χρόνια, πήρε τη δύσκολη απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα. Όχι γιατί το ήθελε, αλλά γιατί έπρεπε. «Ή θα φεύγαμε ή θα πεθαίναμε» – λέει αφοπλιστικά.
Το ταξίδι προς την ελευθερία είχε κόστος – κι όχι μόνο οικονομικό. Περίπου 6.000 – 7.000 ευρώ πλήρωσε τους διακινητές για δύο ταξίδια: από τη Συρία στην Τουρκία και από εκεί στην Ελλάδα. Όπως λέει είναι πολύ εύκολο στη χώρα του να βρεθεί εκείνος που θα σου ορίσει το αντίτιμο για την νέα ζωή. Όμως ξέρει καλά ότι ο διακινητής, στο πρόσωπο του κάθε απεγνωσμένου ανθρώπου που αναζητά την ασφάλεια και τη σωτηρία, βλέπει μόνο… χρήματα. Για τους διακινητές οι ψυχές δεν μετρούν, λέει ο 21χρονος Σύρος και προσθέτει: «Βλέπουν μόνο λεφτά. Δεν βλέπουν ανθρώπους».
Εξιστορώντας τη διαδρομή του, με τη βοήθεια της διερμηνέως Ράνιας Σάαντ, ο Αμπντουλκαρίμ αναφέρει ότι πηγαίνοντας στην Τουρκία θεωρούσε ότι θα ήταν ασφαλής. Όμως εκεί αναγκάστηκε – τις λίγες ημέρες που έμεινε – να ζήσει παράνομα, χωρίς καμία προστασία, αλλά και χωρίς δικαιώματα, χωρίς δυνατότητα να εργαστεί νόμιμα. «Δεν μου έδωσαν ούτε άδεια παραμονής, ούτε ασφάλεια. Έτσι αναγκάστηκα να φύγω ξανά». Η επόμενη διαδρομή ήταν η πιο επικίνδυνη: νύχτα, με μια μικρή βάρκα, χωρίς να ξέρουν πού πηγαίνουν. Εννέα ώρες στο σκοτάδι, στη θάλασσα. «Ο θάνατος είναι πολύ κοντά σε τέτοια ταξίδια» – λέει ο 21χρονος.
Το 2024 έφτασε στην Ελλάδα. Πρώτος σταθμός, η Κως. Εκεί μπήκε σε Κέντρο Υποδοχής Μεταναστών και ξεκίνησε τη διαδικασία της αίτησης για χορήγηση ασύλου. Από την Κω μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου έμεινε για περίπου δύο μήνες, και στη συνέχεια στην Κρήτη, τον τόπο που σήμερα αποκαλεί «σπίτι».
Η ένταξη δεν ήταν εύκολη. Δεν ήξερε τη γλώσσα, δεν γνώριζε τους νόμους, δε γνώριζε ανθρώπους. Κομβικό σημείο ήταν η στιγμή που μέσα από τα social media πληροφορήθηκε για το πρόγραμμα HELIOS+, στο οποίο και γράφτηκε πριν από περίπου 7 μήνες. «Με βοήθησαν πάρα πολύ» – λέει και εξηγεί ότι βοηθήθηκε να βρει σπίτι, ενώ στο πλαίσιο του προγράμματος επιδοτείται με μέρος του ενοικίου. Ιδιαίτερης σημασίας όμως, για την ένταξή του – επαγγελματική και κοινωνική – είναι το ότι με τη συνδρομή των στελεχών του προγράμματος μπόρεσε να εκδώσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα: άδεια παραμονής, ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, τραπεζικό λογαριασμό. Έτσι ο Αμπντουλκαρίμ ξεκίνησε να χτίζει τη ζωή του απολύτως σύννομα.
Το HELIOS+ δεν του πρόσφερε μόνο υλική βοήθεια. Όπως εξηγεί στο neakriti.gr του έδωσε γνώση, καθοδήγηση και ασφάλεια: Μαθήματα ένταξης, βοήθεια στη διερμηνεία, υποστήριξη για την εύρεση εργασίας. «Ό,τι χρειαστώ, με βοηθάνε. Νιώθω ότι δεν είμαι μόνος» – αναφέρει ο 21χρονος.
Από το χώρο της εστίασης όπου εργαζόταν στη Συρία, έχει μεταπηδήσει σε άλλο κλάδο. Σήμερα εργάζεται στην οικοδομή, με Έλληνα εργοδότη και Έλληνες συναδέλφους. Έχει μάθει… τη «γλώσσα της δουλειάς» και καθημερινά βελτιώνει τα ελληνικά του. Θέλει να μάθει καλά τη γλώσσα, να γραφτεί στο σχολείο, να βγάλει δίπλωμα οδήγησης και να σπουδάσει. «Εδώ θα μείνω. Αφού όλα είναι καλά εδώ» – προσθέτει ο ίδιος και μιλά με σεβασμό και ευγνωμοσύνη για την Ελλάδα: «Αυτό που έχω δει από το ελληνικό λαό είναι ότι είναι πολύ καλοί άνθρωποι και δεν είναι ρατσιστές». Αυτό που νιώθει σήμερα είναι κάτι απλό αλλά πολύτιμο: ασφάλεια! “Το συναίσθημα που έχω είναι ότι ζω ασφαλής εδώ. Έχω νοικιάσει σπίτι εδώ. Έχω τη δουλειά μου εδώ. Και έχω δικαιώματα” – προσθέτει, ενώ ήδη έχει ένα μικρό κύκλο φίλων, με τους οποίους το καλοκαίρι πήγαινε στην παραλία και τώρα στο πάρκο.
Δεν εξιδανικεύει τη διαδρομή του, αντίθετα, προειδοποιεί: «Δεν συμβουλεύω κανέναν να έρθει με διακινητές. Είναι τεράστιος κίνδυνος». Αλλά εξηγεί και τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι παίρνουν αυτόν τον δρόμο: «Όταν η ζωή σου είναι ήδη σε κίνδυνο, τότε αυτός είναι ο μονοδρόμος. Ή θα ζήσεις ή θα πεθάνεις».
Μ.Απλαδάς: Δεν κρίνω τον άνθρωπο από το χρώμα του και από που είναι
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου ζει ο Αμπντουλκαρίμ από τον περασμένο Οκτώβριο, Μιχάλης Απλαδάς εξηγεί ότι είχε δημοσιεύσει ενοικιαστήριο και από το πρόγραμμα HELIOS+ τον κάλεσαν, ρωτώντας τον αν ενδιαφέρεται να εκμισθώσει το σπίτι σε ωφελούμενο του προγράμματος.
Ο κ.Απλαδάς εκδήλωσε το ενδιαφέρον του, στα μέσα Σεπτεμβρίου γνώρισε τον 21χρονο Σύρο, συζήτησαν τις προθέσεις του και το πλάνο του για το προσεχές μέλλον και κατέληξαν σε συμφωνία.
“Είχα κάποιους ενδοιασμούς για το αν θα έμενε, ή αν γρήγορα θα ήθελε να φύγει. Καμιά φορά οι μετανάστες έρχονται, φεύγουν, αλλάζουν τόπο κατοικίας, οπότε είχα κάποιες τέτοιες σκέψεις. Μίλησα όμως με τον Αμπντούλ, είδα ότι το παιδί ήταν εντάξει και δεν είχα κανένα άλλο ενδοιασμό. Μου έκανε καλή εντύπωση” – αναφέρει ο κ.Απλαδάς.
Ο ίδιος σημείωσε ότι από την πλευρά του ο νεαρός του ξεκαθάρισε ότι μπορεί, όποτε το επιθυμεί, να επισκέπτεται την κατοικία για να διαπιστώνει ότι όλα είναι καλά. Όμως και από το πρόγραμμα HELIOS+ του ξεκαθαρίστηκε ότι αν δεν “τα βρουν”, έχει το δικαίωμα να άρει τη συμφωνία. Προς τιμήν του ο ιδιοκτήτης του σπιτιού εξηγεί στο neakriti.gr ότι “ένα παιδί που έχει φύγει από τη χώρα του, έχει ταλαιπωρηθεί και έχει έρθει εδώ, δε θέλω να το βγάλω από το σπίτι. Θέλω να έχουμε μια καλή συνεργασία και έχουμε”.
Ο Μ.Απλαδάς αναγνωρίζει ότι είναι υπαρκτός τόσο ο συντηρητισμός και ο σκεπτικισμός όσο και ρατσιστικές αντιλήψεις στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο όπως τονίζει ο ίδιος “δεν έχω κανένα πρόβλημα, ούτε κρίνω τον άνθρωπο από το χρώμα του και από που είναι”.
“Να ζήσουμε με ασφάλεια”
Η Συρία παραμένει πληγή ανοιχτή. Παρ’ότι το καθεστώς Άσαντ έπεσε, η αστάθεια και η βία συνεχίζονται. «Μας νοιάζει να ζήσουμε με ασφάλεια» – λέει ο Αμπντουλκαρίμ και εξηγεί ότι όσο κι αν η οικογένειά του θα επιθυμούσε να τον δει να γυρίζει, τον συμβουλεύει να μην επιστρέψει, καθώς εκεί το μέλλον παραμένει αβέβαιο.
Ο νεαρός Σύρος, στο δωμάτιο του, σε μια κατοικία σε συνοικία του Ηρακλείου, που μοιράζεται με άλλους δύο μετανάστες, έχει μόνο τα βασικά: ένα κρεβάτι, ένα γραφείο με μια καρέκλα και ένα καλόγερο. Όμως έχοντας δει μπροστά του τον θάνατο, δε ζητά πολλά, παρά μόνο ειρήνη, ασφάλεια και… μια ευκαιρία. «Είμαστε άνθρωποι» – λέει απλά και μέσα από τη δική του διαδρομή, θυμίζει ότι πίσω από τους αριθμούς και τις λέξεις “πρόσφυγας” ή “μετανάστης”, υπάρχουν πρόσωπα, ζωές και όνειρα που συνεχίζουν να παλεύουν – ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να είναι “κόντρα”.
Πηγή: neakriti.gr
