Και χθες και σήµερα και πάντα, ο πήχης ψηλά, µε έργο τώρα, του Ροζέ Βιτράκ, το «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία».
Αυτή είναι η σταθερή διαπίστωση που µας δίνει και δίνουµε χαρά στον κόσµο, κι εκείνος το χειροκρότηµά του, στον καθηµερινά γεµάτο ∆ήµο. ∆έκατη έβδοµη παραγωγή πλέον, µε φιλοδοξία τις 2 παραγωγές τον χρόνο! Ένα σχήµα Πολιτισµού, ιδιαίτερα προσεγµένο και άξιο, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει -στην κυριολεξία- από παραγωγές επαγγελµατικές.
Ούτε στο ρεπερτόριο, ούτε στη διανοµή των ρόλων, ούτε στη σκηνοθετική εκδοχή, ούτε στην αισθητική του χώρου δράσης!
…Για τον σκηνοθέτη µας, τον Θανάση Τριανταφύλλου:
Το ‘χω ξαναπεί και θα το επαναλάβω, γιατί είµαι σίγουρη πως όλοι µα όλοι συµφωνούν µαζί µου!
Ο Θανάσης, το δικό µας παιδί, συνιστά πλέον, µιαν αυτόνοµη µονάδα Πολιτισµού! ∆εν είναι µόνο αφοσιωµένος, λεπτολόγος, ταλαντούχος και γνώστης του θεάτρου, καθώς και του λόγου που εκφέρεται, διδάσκοντας τους ηθοποιούς του αξίως! Είναι και το ότι έχει την ευελιξία να συνθέτει τις ανοµοιογένειες -είναι γνωστή η δυσκολία να διοικείς ενήλικες- µπορεί να πείθει και να συνεργάζεται, να κρατά την οµάδα του σε συνοχή -θαυµαστή συνοχή- και να ‘χει πετύχει τη δηµοφιλία του εγχειρήµατος τόσο πολύ, ώστε να επιθυµούν πολλά πρόσωπα τη συµµετοχή τους σ’ αυτό.
Τη σκυτάλη πήρε ο Θανάσης από την Ινώ Γεωργακάκη που, δασκαλεµένη µια χαρά από τον αξιόλογο Μιχάλη Βιρβιδάκη, µπόρεσε και µπορεί να σταθεί και στη σκηνή και στη σκηνοθεσία. Τόλµησαν τα παιδιά ν’ αναµετρηθούν µε έργο δύσκολο ενός δυνατού δραµατουργήµατος, µε ευανάγνωστα, το παράλογο, τον σουρεαλισµό, το χιούµορ, τη σάτιρα στις παθογένειες.
Από παιδιά µικρά, οι ανακαλύψεις των παραβάσεων, έως και αποκαλύψεις τους, ξεκάθαρα παραπτώµατα, για τα οποία όλοι σιωπούν. Απιστίες, οικογενειακή βία, αθωότητα, διαφθορά συγκρούονται ανελέητα! Και κάθαρση. Ο θάνατος! Θεωρητικά η Γνώση. Εκείνη που συνιστά τη βάσανο! Τη βάσανο βεβαίως, τυραννική στον χειρισµό. Και ο θάνατος, ύπατος τιµωρός, για την προσβολή των συµβατικοτήτων!
Τον σκηνοθέτη, βοήθησε η Αγγελική Τουτουντζή, ικανοποιητικά βεβαίως!
Ο θίασος:
Μιχάλης Ψωµατάκης. Πολύ µου άρεσε το ανιψάκι µου… Πρωτόβγαλτο, και µε εκφορά και ερµηνεία, αλλά και µε εκτόπισµα. Έχουν µια ποιοτική διαφορά, γιατί το εκτόπισµα καταλαµβάνει τον όγκο των µεγεθών της, εν δυνάµει πλοκής ή µέρος του.
Ο Γιώργος Πατεράκης µε εξέπληξε, γράφει και στίχους δεκτικούς µελοποίησης, ωραίους.
Ιωάννα Βλαχογιάννη ωραία σκηνική παρουσία.
Ειρήνη Κυνηγοπούλου, επίσης παρουσία καλή.
Κλόντια Στενάι παίζει την κίνηση στα δάχτυλα, ως και να εντάσσει στοιχεία µπαλέτου!
Στέλιος Σχοινοπλοκάκης. Εισέβαλε στη σκηνή µε µια στεντόρεια ισχύ που εµβόλισε όχι µόνο τη σκηνή και τον δήµο, αλλά πέρασε τη γειτονιά κι εκτονώθηκε στην… Καµάρα.
Πόπη Χοχλάκη. Πάντα καλή, παλιά µας γνώριµη…
Κωνσταντίνα Μακοπούλουρ, καταλυτικός ο ρόλος της.
Παλιοί και καλοί γνώριµοι, κι ο Σπύρος Παπάς και ο Χάρης Κοκολάκης.
Εύα Παντελάκη. ∆οκιµασµένη, επιτυχώς!
Η κυρία Ελένη Γεωργακάκη, πρόεδρος του Φιλολογικού φρόντισε τα κείµενα και προλόγιζε κάθε βράδυ την παράσταση. Τα σκηνικά πάντα ο Θ. Παρασκάκης, τις κοµµώσεις και το µακιγιάζ τα κορίτσια µας Μαρία και Αφροδίτη όπως πάντα, ήχους και φωτισµό ο σκηνοθέτης.
