Η υποστελέχωση δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στους υγειονομικούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα νοσοκομεία της Κρήτης .
Δεν έχουν καλούς μισθούς και υποφέρουν από την υπερεργασία ,λόγω των μεγάλων αναγκών που υπάρχουν και του τεράστιου όγκου των ασθενών που πρέπει να καλύψουν.
Άλλωστε τα κενά από τα νοσοκομεία του νησιού ξεπερνούν τους 200 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων.
Μεγάλο βάρος της καθημερινής λειτουργίας των νοσοκομείων, πολύ συχνά μεγαλύτερο από αυτό που τους αναλογεί και μπορούν να αντέξουν, σηκώνουν οι ειδικευόμενοι γιατροί.
Αμείβονται με περίπου 1.200 ευρώ τον μήνα και η ωριαία αποζημίωση της εφημερίας τους φθάνει στο εξευτελιστικό ποσό των 3 ευρώ μεικτά.
Άλλωστε η πρώτη πανευρωπαϊκή έρευνα για τις συνθήκες εργασίας των ειδικευόμενων επιβεβαιώνει ότι η λειτουργία των ελληνικών νοσοκομείων στηρίζεται, σε μεγάλο βαθμό, στην εξαντλητική υπερεργασία τους.
Με 72 ώρες εργασίας την εβδομάδα, η Ελλάδα «κατακτά» την πρώτη θέση στη λίστα με τις χώρες όπου οι ειδικευόμενοι καταπονούνται περισσότερο, ξεπερνώντας κατά πολύ τόσο τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (57 ώρες) όσο και το νόμιμο όριο των 48 ωρών που ορίζει η ευρωπαϊκή οδηγία.
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται επίσης στις χώρες με τις λιγότερες ημέρες ρεπό μηνιαίως, όπου καταγράφονται 4–5 ημέρες ανάπαυσης.
Η έκθεση συνοψίζει εκτενή επιστημονική βιβλιογραφία για τη σχέση παρατεταμένων ωραρίων και υγείας.
Η εργασία άνω των 48 ωρών εβδομαδιαίως συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, κατάθλιψης, άγχους, επαγγελματικής εξουθένωσης και μειωμένης ικανοποίησης από την εργασία.
Στους ειδικευόμενους, τα καταθλιπτικά συμπτώματα εμφανίζονται 5 έως 6 φορές συχνότερα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, ενώ όσοι εργάζονται υπερβολικά ωράρια σχεδόν τριπλασιάζουν τον σχετικό κίνδυνο σε σύγκριση με όσους εργάζονται 40–45 ώρες.
Η στέρηση ύπνου και η κόπωση επηρεάζουν άμεσα τη γνωστική λειτουργία, την προσοχή και τη λήψη αποφάσεων.
Η μελέτη επισημαίνει ότι βάρδιες διάρκειας 24 ωρών ή εβδομάδες άνω των 50 ωρών, σχετίζονται με σημαντικά αυξημένα σοβαρά ιατρικά λάθη, κάτι που σημαίνει ότι οι ασθενείς είναι το τελικό θύμα αυτής της κατάστασης.
