Στην Ιταλία, το κλάδεμα της ελιάς δεν βασίζεται στην παράδοση, αλλά σε επιστημονικά τεκμηριωμένες μεθόδους που στοχεύουν στη μέγιστη απόδοση με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.
Η χώρα δίνει τεράστια σημασία στην τεχνική αυτή, διοργανώνοντας μάλιστα ετήσιους εθνικούς διαγωνισμούς κλαδέματος.
Η πιο διαδεδομένη και αναγνωρισμένη μέθοδος στη χώρα είναι το «Πολυκωνικό Κύπελλο» (Vaso Policonico).
Σύμφωνα με αυτήν, το δέντρο διαμορφώνεται με 3 έως 4 κύριους βραχίονες που αναπτύσσονται προς τα έξω και πάνω, σχηματίζοντας ανεξάρτητους κώνους με λεπτή κορυφή.
Η δομή αυτή επιτρέπει στο φως του ήλιου και στον αέρα να διεισδύουν ομοιόμορφα σε ολόκληρο το δέντρο.
Οι Ιταλοί ελαιοπαραγωγοί ακολουθούν τρεις βασικούς κανόνες:
• Διατήρηση χαμηλού ύψους: Τα δέντρα κρατιούνται χαμηλά για να διευκολύνεται η συγκομιδή και να μειώνονται τα εργατικά έξοδα.
• Προστασία της εσωτερικής βλάστησης: Σε αντίθεση με το παραδοσιακό «άδειασμα», οι Ιταλοί διατηρούν τα μικρά κλαδιά κοντά στον σκελετό, καθώς εκεί παράγονται οι καρποί.
• Ήπιες παρεμβάσεις: Αποφεύγουν το βαρύ κλάδεμα, το οποίο εξαντλεί το δέντρο και προκαλεί την εμφάνιση άγονων λαίμαργων βλαστών.
Το κλάδεμα πραγματοποιείται την Άνοιξη, αφού περάσει ο κίνδυνος του παγετού, εξασφαλίζοντας τη γρήγορη επούλωση των πληγών και την υγιή ανάπτυξη του ελαιώνα.
