To 1977 τη χρονιά που κυκλοφόρησε η ταινία Ιησούς από την Ναζαρέτ, o Ρόμπερτ Πάουελ έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο περιοδικό Movie Stars στα οποία είπε πως επηρέασε ο ρόλος του την ζωή του και άγνωστες πληροφορίες για τα γυρίσματα.
-Πώς σας επηρέασε προσωπικά ο ρόλος του Ιησού;
Όταν ξεκίνησα, δεν είχα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία. Η εικόνα που είχα για τον Χριστό προερχόταν από το κατηχητικό και τις παιδικές ιστορίες — κάτι αρκετά ανώριμο για να στηρίξει μια τόσο απαιτητική ερμηνεία. Αναγκάστηκα λοιπόν να διαβάσω ολόκληρη τη Βίβλο, να τη μελετήσω εις βάθος και να αναζητήσω και ερμηνευτικά έργα. Όσο προχωρούσαν τα γυρίσματα, η φιλοσοφική μου στάση άλλαζε. Σήμερα μπορώ να πω πως πιστεύω στη θεότητα του Χριστού — ακόμη κι αν δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία.
-Πώς προσεγγίσατε την ερμηνεία σας;
Δεν βασίστηκα σε προηγούμενες κινηματογραφικές απεικονίσεις του Χριστού. Δεν ήθελα να επηρεαστώ. Εγώ βλέπω τον Ιησού ως Θεό και άνθρωπο. Δεν είναι ούτε οργισμένος ούτε «γλυκούλης» — είναι απόλυτος και απαιτεί το παν από τους ακόλουθούς του. Δεν χαρίζεται. Ο σταυρός δεν ήταν απλώς ένα δραματικό αποκορύφωμα. Θεωρώ πως είναι η στιγμή όπου ο Θεός αφήνει τον Χριστό μόνο. Και όμως, αυτή η αδυναμία είναι που τον κάνει αθάνατο.
-Πόσο δύσκολη ήταν η σκηνή της Σταύρωσης;
Περισσότερο από όσο περίμενα. Είχα υποβάλει τον εαυτό μου σε αυστηρή δίαιτα με τυρί για 12 μέρες ώστε να δείχνω καταπονημένος. Ο σταυρός που κουβαλούσα ήταν εξαιρετικά βαρύς — κατά απαίτηση του Ζεφιρέλι για μεγαλύτερη αληθοφάνεια. Κατά την πρώτη λήψη, παραλίγο να σπάσω την πλάτη μου. Τελικά γύρισα τη σκηνή με πληγές στα χέρια, μέσα στο κρύο και με αέρα να φυσάει άμμο στο πρόσωπό μου.
-Πώς επηρέασε αυτή η εμπειρία τη ζωή σας γενικότερα;
Έγινα πιο ταπεινός, πιο συγκεντρωμένος. Περνούσα 11 ώρες την ημέρα στα γυρίσματα, με αϋπνίες, νεύρα και διπλασιασμένη κατανάλωση τσιγάρων. Όμως ήμουν πλήρης. Έκλαιγα σε σκηνές, όπως στο Κήρυγμα στο Όρος, γιατί ένιωθα το μεγαλείο τους. Δεν μπορούσα να μην πιστέψω στα λόγια που έλεγα.
