Οι κάμερες επιτήρησης του οδικού δικτύου πληθαίνουν διαρκώς το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα στους δρόμους της πρωτεύουσας, ωστόσο σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει τις προδιαγραφές τους.
Η αύξηση των καμερών επιτήρησης στους δρόμους ιδιαίτερα των μεγάλων αστικών κέντρων τους τελευταίους μήνες αποσκοπεί στην πάταξη των οδικών παραβάσεων που διαχρονικά ευθύνονται για την πλειονότητα των τροχαίων δυστυχημάτων στη χώρα μας.
Η συνεχής τοποθέτηση νέων καμερών, σε σύμπλευση με την αυστηροποίηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, έχει αναγκάσει αρκετούς οδηγούς να συμπεριφέρονται διαφορετικά όποτε βλέπουν πορτοκαλί φανάρι, να φορούν καθημερινά ζώνη ασφαλείας, να μην χρησιμοποιούν το κινητό τους τηλέφωνο εν ώρα οδήγησης, να φορούν κράνος όποτε επιβαίνουν σε μοτοσικλέτα, αλλά και να τηρούν με ευλάβεια τα όρια ταχύτητας.
Ωστόσο υπάρχουν ακόμη ορισμένα σημεία που αφορούν τον τρόπο λειτουργίας τους που παραμένουν «θολά», προκαλώντας απορίες που σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει να απαντήσει με βεβαιότητα. Ένα από αυτά είναι και η απόσταση στην οποία μια κάμερα ταχύτητας καταγράφει ένα αυτοκίνητο.
Σύμφωνα με τις προδιαγραφές καμερών που τοποθετούνται στους δρόμους ευρωπαϊκών δρόμων, όπως αυτές της γερμανικής εταιρείας Vitronic, η οποία προμηθεύει πολλές χώρες της Ε.Ε. με κάμερες ταχύτητας, το λογισμικό συνήθως παρακολουθεί το όχημα μέσα σε μια καθορισμένη ζώνη μέτρησης και επιλέγει το καταλληλότερο σημείο για τη λήψη της φωτογραφίας.
Σε όλα σχεδόν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά συστήματα επιτήρησης, η διαδικασία περιλαμβάνει δύο στάδια: Πρώτον τον εντοπισμό του οχήματος και τον υπολογισμό της ταχύτητάς του, και στη συνέχεια την ενεργοποίηση της κάμερας ώστε να ληφθεί η φωτογραφία τεκμηρίωσης της παράβασης, η οποία αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο.
Όσον αφορά την απόσταση, επειδή όπως αναφέραμε το λογισμικό επιλέγει το καταλληλότερο σημείο για τη λήψη της φωτογραφίας μέσα σε μια καθορισμένη ζώνη μέτρησης, δεν υπάρχει συγκεκριμένη απόσταση, επομένως θα αναφερθούμε σε ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα.
Ένα από αυτά είναι το σύστημα Vitronic Poliscan FM1, τεχνολογίας Scanning LiDAR, το οποίο χρησιμοποιείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και έχει εύρος λειτουργίας από 15 έως 75 μέτρα για τη λήψη της φωτογραφίας, μέσα στα οποία μπορεί ταυτόχρονα να παρακολουθεί πολλά οχήματα σε πολλαπλές λωρίδες, ενώ η απλή μέτρηση της ταχύτητας ενός οχήματος μπορεί να γίνει σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση, η οποία συχνά ξεπερνά κατά πολύ ακόμη και τα 150 μέτρα.
Από την άλλη μεριά, οι νέες κάμερες AI παρακολουθούν με αντίστοιχο τρόπο το όχημα μέσα στη ζώνη λειτουργίας τους και χρησιμοποιούν αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης για την αναγνώριση της πινακίδας, του τύπου του οχήματος και άλλων χαρακτηριστικών, ωστόσο η φωτογράφιση γίνεται σε σημείο που «επιλέγει» το λογισμικό, όπως ακριβώς και στις παραπάνω κάμερες.
Φυσικά οι οδηγοί έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τις τεχνικές προδιαγραφές των καμερών που επιτηρούν το οδικό δίκτυο, καθώς και τα ακριβή σημεία στα οποία βρίσκονται μέσω της κατάλληλης σήμανσης, ωστόσο οφείλουν να είναι προσεκτικοί και να τηρούν τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ανεξαρτήτως από την ύπαρξη ή μη καμερών επιτήρησης.
Αν και εφόσον θελήσουν να προσαρμόσουν την ταχύτητα κίνησης του οχήματος στο ισχύον όριο, τότε αυτό θα πρέπει να συμβεί πολύ πριν αποκτήσουν οπτική επαφή με το τεχνικό μέσο καταγραφής της παράβασης, ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και την πιθανότητα ένα ραντάρ ταχύτητας να αξιοποιεί τη μέση ταχύτητα κίνησης του αυτοκινήτου, επιτηρώντας ένα συγκεκριμένο τμήμα του οδικού δικτύου, ώστε να βεβαιώσει την παράβαση της υπερβολικής ταχύτητας.
