Έχετε περπατήσει στο γκαράζ ή στην αποθήκη του πατέρα σας και έχετε αναρωτηθεί γιατί κρατάει τόσα αντικείμενα – εργαλεία που δεν χρησιμοποιεί, καλάμια ψαρέματος, στοίβες περιοδικών και κουτιά με έγγραφα παλιάς δουλειάς. Η απάντησή του είναι πάντα η ίδια: «Μπορεί να το χρειαστώ» ή «Είναι ακόμα καλό». Αυτό δεν είναι πείσμα ή ακαταστασία. Κάθε αντικείμενο είναι μια άγκυρα αυτοβιογραφικής μνήμης, μια φυσική απόδειξη ότι υπήρξε και είναι ο ίδιος άνθρωπος μέσα στον χρόνο.
Τα εργαλεία θυμίζουν τις δεξιότητες και τις ημέρες που ήταν χρήσιμος και δυνατός, το καλάμι ψαρέματος τις στιγμές με φίλους και οικογένεια, τα κουτιά με έγγραφα την καριέρα και την καθημερινή παρουσία του στον κόσμο. Η Ψυχολογία υποστηρίζει δείχνει ότι η προσκόλληση σε αντικείμενα αυξάνεται με την ηλικία, καθώς λειτουργούν ως ερεθίσματα για τις προσωπικές μνήμες και τη συνέχεια του εαυτού.
Όταν τα παιδιά ή οι εγγόνες δεν ρωτούν πια «Πες μου για…», όταν η καθημερινότητα στερεί την εξωτερική επιβεβαίωση της ταυτότητας, τα αντικείμενα γίνονται η τελευταία απόδειξη της ύπαρξης της ζωής που έζησε. Δεν είναι απλώς αντικείμενα – είναι η άμυνα του εαυτού του απέναντι στη λήθη και την αποσύνδεση.
Το σημαντικότερο που μπορείτε να κάνετε δεν είναι να οργανώσετε το γκαράζ, αλλά να μπείτε εκεί μαζί του, να πιάσετε ένα αντικείμενο και να ρωτήσετε: «Τι έκανες με αυτό;». Ακούγοντας την ιστορία του, δεν εξετάζετε το αντικείμενο αλλά τον ίδιο, δείχνοντάς του ότι η ζωή και οι αναμνήσεις του έχουν σημασία. Μόνο τότε ίσως νιώσει έτοιμος να αποχωριστεί κάποια αντικείμενα – όχι επειδή έπαψαν να έχουν αξία, αλλά γιατί νιώθει ότι η ζωή του έχει μεγαλύτερη αξία από ό,τι κρατάει στο γκαράζ.
Πηγή: ekriti.gr
