Τα αλλεπάλληλα περιστατικά μέθης που καταγράφονται στην Κρήτη, με ανθρώπους νεαρής ηλικίας και ακόμα και ανήλικους να καταλήγουν στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των νοσοκομείων, επαναφέρουν με ένταση τη συζήτηση γύρω από την κατανάλωση αλκοόλ και τα όρια πέρα από τα οποία αυτή παύει να είναι μία περιστασιακή συνήθεια και μετατρέπεται σε πρόβλημα.
Με αφορμή τα περιστατικά αυτά, το Cretalive μίλησε με τον ψυχίατρο και συνεργάτη του Αλκοολογικού Ιατρείου του ΠΑΓΝΗ Βαγγέλη Γρινάκη, για το πότε η σχέση ενός ανθρώπου με το ποτό γίνεται προβληματική, ποια είναι τα σημάδια που πρέπει να κινητοποιήσουν τον ίδιο και το περιβάλλον του και πόσοι άνθρωποι βρίσκονται σήμερα σε παρακολούθηση στην Κρήτη.
Στα παιδιά δεν μιλάμε ακόμα για εξάρτηση
Όπως εξηγεί ο κ. Γρινάκης, όταν αναφερόμαστε σε παιδιά και εφήβους, δεν μιλάμε ακόμα για εξάρτηση από το αλκοόλ, καθώς για την ανάπτυξή της απαιτείται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
«Στα παιδιά δεν μιλάμε ακόμα για αλκοολισμό, γιατί είναι πολύ νωρίς για να αναπτυχθεί εξάρτηση από το αλκοόλ. Τη λέξη “αλκοολισμός” δεν τη χρησιμοποιούμε πολύ πλέον, γιατί είναι αρνητικά φορτισμένη. Χρησιμοποιούμε τον όρο “προβληματική χρήση αλκοόλ”. Για να αναπτυχθεί εξάρτηση χρειάζονται αρκετά χρόνια, οπότε τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να την αναπτύξουν», αναφέρει.
Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι η κατανάλωση αλκοόλ από ανηλίκους δεν μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες.
Πότε το ποτό γίνεται πρόβλημα
Πού βρίσκεται όμως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κατανάλωση και στην προβληματική χρήση;
Σύμφωνα με τον κ. Γρινάκη, ένα βασικό στοιχείο είναι το πόσο χώρο αρχίζει να καταλαμβάνει το αλκοόλ στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου και εάν σταδιακά παραμερίζονται εξαιτίας του άλλες σημαντικές πλευρές της ζωής του.
«Όταν βάζω πρώτο το αλκοόλ και αφήνω πίσω άλλα πράγματα που είναι μέσα στη ζωή μου, όπως τη δουλειά, την οικογένεια, τους φίλους και τη διασκέδαση, όταν έχω προβλήματα υγείας που δεν επιτρέπουν να πίνω και συνεχίζω να πίνω ή όταν το ποτό μού δημιουργεί προβλήματα και παρ’ όλα αυτά εξακολουθώ να καταναλώνω, τότε μιλάμε για προβληματική χρήση αλκοόλ και για εξάρτηση από το ποτό».
Οι τέσσερις ερωτήσεις που «χτυπούν καμπανάκι»
Υπάρχει, σύμφωνα με τον ψυχίατρο, ένα σύντομο ερωτηματολόγιο με τέσσερις απλές ερωτήσεις, οι απαντήσεις στις οποίες μπορούν να αποτελέσουν ένα πρώτο προειδοποιητικό σημάδι:
Έχω σκεφτεί ποτέ να κόψω ή να μειώσω το ποτό;
Ενοχλούμαι όταν οι άλλοι σχολιάζουν ότι πίνω;
Αισθάνομαι ενοχές επειδή πίνω;
Χρειάζομαι ένα ποτό το πρωί;
«Εάν στις δύο από αυτές τις ερωτήσεις απαντήσω “ναι”, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να το δω», επισημαίνει ο κ. Γρινάκης.
400 άνθρωποι σε ενεργή παρακολούθηση στο ΠΑΓΝΗ
Τα στοιχεία του Αλκοολογικού Ιατρείου του ΠΑΓΝΗ αποτυπώνουν τη διάσταση του προβλήματος στην Κρήτη.
Στα περίπου 20 χρόνια λειτουργίας του, το ιατρείο έχει εξυπηρετήσει 1.400 ασθενείς μαζί με τις οικογένειές τους, ενώ αυτή την περίοδο περίπου 400 άνθρωποι βρίσκονται σε ενεργή παρακολούθηση.
Παράλληλα, στο ιατρείο φτάνουν κατά μέσο όρο έξι με επτά νέα περιστατικά τον μήνα, τα οποία αφορούν αποκλειστικά την Κρήτη.
Η αντιμετώπιση της εξάρτησης είναι εφικτή, υπό την προϋπόθεση ότι ο ασθενής θα ενταχθεί σε πρόγραμμα και θα το ακολουθήσει συστηματικά.
«Περίπου οι μισοί από τους ασθενείς που έρχονται στο ιατρείο και συνεχίζουν, δηλαδή οι μισοί από αυτούς που μπαίνουν σε ένα πρόγραμμα και παρακολουθούνται τακτικά, καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα προβλήματα που έχουν με το ποτό».
Ο κ. Γρινάκης υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν σημαίνει ότι κάποιος μπορεί στη συνέχεια να επιστρέψει στην κατανάλωση αλκοόλ.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεπέρασα το πρόβλημα και μπορώ να αρχίσω να ξαναπίνω, γιατί τότε τα προβλήματα επιστρέφουν. Το ποσοστό που αναφέρω αφορά ανθρώπους που πράγματι έχουν σταματήσει το ποτό και έχουν ξαναβάλει τη ζωή τους σε μια τάξη», καταλήγει.
ΠΗΓΗ: cretalive.gr
