Κρατώ τον τίτλο ως έχει, αφού είναι λόγος του Κωστή Νικηφοράκη, επιστήμονα – γιατρού, ανθρωπιστή, αλτρουιστή, αγωνιστή, φίλου και Ανθρώπου, πανάξιου τέκνου του τόπου μας!
Έχω αρθρογραφήσει ξανά, το ‘χω πει, αλλά τελειώνοντας η βραδιά Τιμής στο πρόσωπο και τη ζωή του την Τετάρτη 12 Αυγούστου, ήθελα να επανέλθω για να τονίσω την εξαιρετική βραδιά που γέμισε κόσμο το 1ο Γυμνάσιο με τον συγκλονισμό και την συγκίνηση όλα να κορυφώνονται ζηλευτά!
Όλα τα φρόντισε ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ κος Ξηρουχάκης, επίσης άξιο τέκνο του Καστελλιού, και δεν έτυχε άλλοτε να γράψω δυο λόγια για κείνον αν και έχει μεγάλη και ζηλευτή πορεία στο είδος στο οποίο αφοσιώνεται με πολύ φροντίδα και κόπο, με ευθύνη και χρόνο…
Θέλω όμως να τον ευχαριστήσω και ιδιαίτερα, γιατί πολλούς μήνες τώρα, πάρα πολλούς, μου πρότεινε συνεργασία με ζωντανή παρουσία αλλά προβλήματα κι από τους δυο μας, δεν μας άφησαν να ολοκληρώσουμε όσα σχεδιάσαμε, γι αυτό.
Γράψε μου τότε Φωτεινή ένα μικρό χαιρετισμό, μου είπε.
Έτσι κι έγινε, όμως η εντύπωση της εκδήλωσης ήταν μοναδική, μεγάλη!
Μιλούμε για έναν άθλο, μιλούμε για ένα εξαιρετικό εγχείρημα!
Ο Γιάννης συνεργάστηκε με τον Φιλολογικό ιδανικά, η πρόεδρός μας παρουσίασε με μέλη του Δ.Σ. και συντόνισε κι όλοι δίχως ανάσα έβλεπαν την οθόνη συνεπαρμένοι, δοσμένοι απόλυτα!
Καταπληκτική δουλειά!
Εβδομήντα πέντε λεπτά διάρκειας, στα οποία ειπώθηκαν όλα. Το βιογραφικό του σκηνοθέτη και το όραμά του που κατάφερε να υλοποιήσει με τόσο κόπο. Συνεντεύξεις, πλάνα, πρόσωπα, πρόσωπα, πρόσωπα… Χριστέ μου, από τους «χωριανούς» του στο Καστέλλι, την αγαπημένη του Καίτη και την Κατερίνα την αδελφή του, μέχρι και τον γιο του, ένα παλληκάρι εύγλωττο, που αυθόρμητα και ωραία αναφέρθηκε συγκινημένο στον πατέρα του!
Τα ‘χω πει, αλλά θα τα ξαναπώ. Συνάδελφοι γιατροί, γιατροί, γιατροί… κατέθεσαν την βαθιά τους εκτίμηση και τα βιώματα, συναγωνιστές στα δύσκολα, αφηγήθηκαν τα πάντα, θεσμικά πρόσωπα είπαν τα καλύτερα, και δεν έμεινε ψυχή που να μην θυμηθεί έναν βιωματικό «θησαυρό» από το δόσιμο του στο Νοσοκομείο, τις αγωνίες του για τον φτωχό και αναγκεμένο, μέχρι τις ταλαιπωρίες για την υγεία του, κι έκλεισε – δυστυχώς- τα ματάκια του, στα πενήντα έξι του χρόνια!!
…Συγχαρητήρια Γιάννη και πάλι, σε σένα και τους συντελεστές σου, για την προσφορά σου στον τόπο μας. Εγώ κρατώ για τη μνήμη μου δυο «φυλακτά». Το γειτονόπουλο μου στα δέκα, όμορφο, αεικίνητο, και τον «κάθιδρο διαβάτη» του προσφέροντος.
Καθώς και την «βουρκωμένη Χανιωτόπολη» στο ξόδι του, που στέκαμε στον Άγιο Νικόλα στην Σπλάντζια να περάσει αμίλητος, όμως περήφανος και ωραίος, προς την διάρκεια….
Ο καλοκαιρινός ανθός που κρατούσε ήταν η ευγνωμοσύνη μας!
ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΕΓΡΕΔΑΚΗ
