Είχε ένα σοβαρό πρόβλημα η κουνουποκοινωνία. Ένας ελέφαντας τα είχε αποδεκατίσει. Περνούσε και με τις τεράστιες πατούσες του έλιωνε αμέτρητα κουνούπια. Έγινε η κουνουποσυνέλευση για να βρεθεί λύση. Αποφασίστηκε επίθεση μέχρι τελικής πτώσεως, μέχρι τελευταίας ρανίδας τού (ανθρώπινου) αίματος που διέθεταν. Ξεκίνησαν 10.000 εθελοντές, κουνούπια που μαζεύτηκαν πάνω σε δύο δέντρα. Πέρασε ο ελέφαντας ανάμεσά τους, όρμησαν μαζικά πάνω του. Κάτι νιώθει εκείνος, μια φαγούρα, τινάζει το παχύ του δέρμα κι όλα τα κουνούπια βρίσκονται ανάσκελα στο χώμα. Όλα εκτός από ένα που είχε γαντζωθεί στο χοντρό σβέρκο τού ελέφαντα. Τον είδαν οι υπόλοιποι το γενναίο σύντροφο και άρχισαν να ουρλιάζουν: «Πνίξ’ τον, Μήτσο, πνίξ’ τον»…
